Ik hou niet zo van klimop. Het groeit maar raak en duikt overal op. En mooi is het ook al niet. Het is vooral heel veel werk om het toch enigszins binnen de perken te houden.
Tot het zijn lelijke bloempjes opent en er een hoop insecten op afkomen. In het najaar kan ik me er toch mee verzoenen (een beetje toch).
lome zomerdag
zonlicht vonkt op de Leie
aangename bries
als kleine scheepjes
komen meerkoeten langszij,
een fuut aan stuurboord
oude treurwilgen
hun takken in het water
tuin met gordijnen
boten en bootjes
rust hangt over het water
ieder zijn eiland
in de rietkragen
bloeien de kattenstaarten
oevers kleuren paars
braambessen plukken
een merel protesteert in
de rozenstruiken
spattend zeewater
meeuwen op de golfbreker
het strand wordt golven
©foto Geert Stevens
zwoele zomernacht
samen met de duisternis
komt het krekelkoor
Na een warme zomerdag trok de hemel helemaal dicht. Gewapend met een regenjas waren we toch de meersen in getrokken voor een avondwandeling, want hoe groot is de kans dat het ook daadwerkelijk gaat regenen?
Heel groot zo bleek en al gauw viel de regen met bakken uit de lucht. Niet zo fijn, nee, maar toen dook de zon onder het wolkendek en deed de natte wereld schitteren.
de avondzon zakt onder de regenwolken felle regenboog
©foto Geert Stevens
De natte zomer van 2016 om precies te zijn. Elke festivalweide stond onder water dat jaar, zo ook die van Werkfolk. Tussen de buien door kwam de zon piepen en was het warm genoeg om (eventjes) op te drogen. Wisselvallig noemen ze dat.
daar is de zon weer
onder de bomen regent
het nog even door
fijne grashalmen
met duizenden druppeltjes
geweven kristal
hemel vol wolken
spel van zonlicht en schaduw
vallei als canvas
zwaluwen scheren
rakelings over het gras
donkere wolken
een windstoot kondigt
de volgende bui al aan
tijd om te schuilen
in de ochtendzon fonkelen de dauwdruppels verspreid in het gras
Muzenissen 